Home > ડો.શરદ ઠાકરની નવલિકાઓ > કાપ કરવત કાપ મારા આંગળાની છાપને, હું કબૂલું છું ગુલાબો ચૂંટવાના પાપને.

કાપ કરવત કાપ મારા આંગળાની છાપને, હું કબૂલું છું ગુલાબો ચૂંટવાના પાપને.

”બહાદુર….!” કુંજવિહારી બક્ષીએ બૂમ પાડી. જવાબમાં ‘જી શા’બ’ કહીને ગુરખો અંદર દોડી આવ્યો.

”યે ઈતના શોર કયું હૈ?”

”શા’બ, આપકે ‘ફેન’ લોગ હૈ. બડી ભીડ જમા હુઇ હૈ. આપકો મીલના ચાહતે હૈ યે લોગ.”

”ભ’ઇ, જરા હટાઓ ઇન લોગોંકો. બોલ દો કિ સાહબ બિઝી હૈ.” ગુરખાને લૂચના આપીને મશહૂર ફિલ્મ એકટર, ડિરેકટર, સ્ક્રિપ્ટ રાઇટર કુંજવિહારી બક્ષી એમના મુલાકાતી તરફ વળ્યા : ”ત્રીસ વરસ થઇ ગયા આ ચમકતી દુનિયામાં. હવે તો અડધું વન પણ વટાવી ચૂકયો છું, પણ ચાહકોની ભીડ ઓછી નથી થતી. શરૂમાં બહુ સારું લાગતું. કોઇ ચાહક આવીને કહે કે ફલાણી ફિલ્મમાં તમારું ફલાણું દ્રશ્ય લાજવાબ રહ્યું, તો ગમતું, સારું લાગતું. ધીમે ધીમે ચાલી રહેલી ગાડીને કોઇ ધક્કો મારીને વેગ પકડાવતું હોય એવું લાગતું.”

”અને હવે?” અત્યાર સુધી શાંતિથી બેસી રહેલા કર્ણ મારફતિયાએ પૂછયું. એને કુંજ સા’બની દિલની વાત જાણવામાં રસ પડી રહ્યો હતો.

”હવે આ જ ગ્લેમર, આ ચાહકો, આ માણસોના ટોળાં…! આ બધી હવે પળોજણ લાગે છે. પળોજણ નહીં, એ યોગ્ય શબ્દ નથી. સાચું કહું તો અડચણ…! બરાબર, અડચણ જ. હવે એમ લાગે છે કે પૂરપાટ દોડયે જતી ગાડીના માર્ગમાં અચાનક પ્રશંસક નામનો ‘બમ્પ’ આવી ગયો. માનવતા ખાતર, સહૃદય હોવાનો ડોળ કરવો પડે છે. ચાહકને મળીને આભારવશ થયા હોવાનો અભિનય કરવો પડે છે. હં… હં..! બટ આઇ થીંક ધીસ ઈઝ એ પાર્ટ ઓફ માય લાઇફ…” કુંજવિહારીની આંખોમાં સફળ કારકિર્દીની ચમક અંજાઇ ગઇ.

”તો પછી… આઇ મીન… હું આપની રજા લઉં. હું પણ આપનો એક ‘ફેન’ જ…” કર્ણ ખરેખર બેસવું કે ઊઠવું એની દ્વિધામાં સરી પડયો.

”અરે, અરે…! તમે કયાં મારા ચાહક છો? તમે તો પત્રકાર છો? છેક અમદાવાદથી મારા ‘ઈન્ટરવ્યૂ’ માટે આવ્યા છો. મેં જે કંઇ હમણાં કહ્યું એ કંઇ તમારા માટે થોડું હતું? એ તો એક સામાન્ય વિધાન હતું. બેસો, બેસો…! જરા રિલેકસ થાઓ. પછી આપણે વાત શરૂ કરીએ.”

”તમારી વાત સાચી છે. હું છેક અમદાવાદથી આવું છું અને પત્રકાર છું. પણ તમને એક વાતની ખબર નથી. હું છેક અમદાવાદથી અહીં સુધી ચાલીને આવ્યો છું. અને તમને મળ્યા પછી પાછો ચાલતાં જ જવાનો છું.”

”શું કહો છો? પાંચસો કરતાંયે વધારે કિલોમીટર્સ તમે…? શા માટે?” કુંજવિહારીનું મોં ઊઘાડું રહી ગયું.

”મારા બે સંકલ્પો હતા; એને પૂરા કરવા માટે.” કર્ણ હસ્યો.

”હું જાણી શકું કે તમારા સંકલ્પો કયા હતા?”

”હા, મારો પહેલો સંકલ્પ હતો તમને રૂબરૂ મળવાનો. હું બચપણથી જ તમારો જબરદસ્ત ચાહક રહ્યો છું. પડદા ઉપર તમારી ફિલ્મો જોઇને, તમારો અભિનય જોઇને હું જીવન જીવવાની શૈલી શીખ્યો. રોજિંદી ઘટમાળની કંટાળાજનક રીતભાતમાં તમારી અદાઓ ભેળવીને મેં રંગો પૂર્યા હતાં, નાચતાં, સિગરેટ પીતાં, પ્રેમમાં પડતાં, દુ:ખ પડે ત્યારે ભાંગી પડતાં… આ દરેક ઘટનામાં મેં તમને મારી નજર સમક્ષ રાખ્યા છે. આજે તમને મળ્યો અને મારો પહેલો સંકલ્પ પૂરો થયો. મારી પાંચસો કિલોમીટર્સની પદયાત્રા સફળ થઇ.” કર્ણના બોલવામાં કૃતાર્થતા ઝલકતી હતી.

”અને બીજો સંકલ્પ?” કુંજવિહારીને આજના આ જુવાન મુલાકાતીની વાતમાં રસ પડતો હતો. એની વાતચિત કરવાની શૈલીમાં એક ચુંબકીય ખેંચાણ હતું, વૈશિષ્ઠય હતું.

”એ હું અત્યારે નહીં જણાવું. પહેલાં આપણે ‘ઇન્ટરવ્યુ’ પૂરો કરી લઇએ. અહીંથી જતી વખતે કદાચ હું મારા બીજા સંકલ્પ વિષે આપને જણાવી શકું. પણ એ માટે મારે આપના આશિર્વાદ જોઇએ કે જેથી મારી અપેક્ષા પૂર્ણ થાય.”

કુંજવિહારી આ છોકરાના વાણી-વર્તનથી ઝૂમી ઊઠયા. એમણે હસીને માથું હલાવ્યું, ”સમજી ગયો. તમારા બીજા સંકલ્પવાળી વાતને આજના મારા ઇન્ટરવ્યુ સાથે કંઇક સંબંધ હોવો જોઇએ. કંઇ વાંધો નહીં. યુ મે સ્ટાર્ટ યોર કવેશ્ચન્સ. હું પણ એવા જવાબો આપીશ, એવી માહિતી આપીશ કે આ ઈન્ટરવ્યુ તદ્દન અનોખો બની રહે. પણ પહેલાં એ કહો, આપણે શું લઇશું; ચા કે કોફી?”

”હું કોફી લઇશ. ઇફ પોસિબલ, બ્લેક કોફી…” કર્ણએ એની ઇચ્છા દર્શાવી : ”એક વિનંતી કરું, સર? મારા ડેડી લગભગ તમારી જ ઉંમરના છે. હું તમારાથી બધી જ રીતે નાનો છું. તમે મને એકવચનથી સંબોધશો, તો….”

કુંજવિહારી અત્યાર સુધી નવ્વાણુ ટકા જીતાઇ ચૂકયા હતા, એ આ છેલ્લા વાકયથી સો ટકા જીતાઇ ગયા. આ ઊચ્છ્રંખલ ઊંમર અને આવો વિવેક?!

બ્લેક કોફી આવતાં વાર લાગી. ત્યાં સુધીમાં ઈન્ટરવ્યુ શરૂ થઇ ગયો. કર્ણ જાત-જાતના સવાલો પૂછતો રહ્યો. કોઇ પણ ફિલ્મી પત્રકાર માટે કુંજવિહારીનો ઈન્ટરવ્યુ કરવો એ રોમાંચ ગણાય. કેટલું વૈવિધ્ય હતું એની કારકિર્દીમાં! શરૂઆત એક જબરદસ્ત એકટર તરીકે કરી, પછી દિગ્દર્શન શરૂ કર્યું. ફિલ્મોની સ્ક્રીપ્ટ લખવા ઉપર હાથ બેસાડવો શરૂ કર્યો. અને દાયકાઓ જૂના માંધાતાઓ ઝૂકી પડયા. છેલ્લા બાર મહિનાથી એમણે પોતાની પ્રોડકશન કંપની પણ શરૂ કરી હતી. આ માણસે જ્યાં પણ હાથ નાખ્યો, ત્યાં એને સફળતા વરી હતી. આવી હસ્તિને પૂછવા જેવા તો કેટલા બધા પ્રશ્નો હોય!

કર્ણ ઢગલાબંધ સવાલો પૂછતો ગયો. વચ્ચે વચ્ચે કુંજવિહારીના પ્રશંસકોનો શોરબકોર. બંધ બારણાંને વીંધીને એમની વાતચિતમાં વિક્ષેપ પાડી જતો. પછી બહાદુરનો એક ઘાંટો અને ફરી પાછી શાંતિ.

”અભિનયની વાત નીકળી છે, તો એક ફરમાઇશ કરું, સર?” કર્ણએ પૂછયું.

”શું છે, બોલ?” કુંજવિહારી હવે રંગમાં હતા.

”તમારી સૌ પ્રથમ ફિલ્મના સૌ પ્રથમ દ્રશ્ય વખતે તમે જે સંવાદ બોલ્યા હશો, એ અત્યારે અભિનય સાથે બોલી બતાવશો?”

”ઓહ, નો? હું તો સખત નર્વસ હતો. શબ્દશ: ધ્રૂજતો હતો. શબ્દો પણ માંડ માંડ ત્રૂટક ત્રૂટક રીતે બહાર પડતા હતા. પણ મારું નસિબ જુઓ; મારી જિંદગીનો એ પ્રથમ ‘શોટ’ પણ બરાબર એ જ પ્રકારનો હતો. ફિલ્મનો હીરો ગાડીમાં બેસીને ફરવા નીકળે છે. પૂરપાટ ગતિએ કાર ભાગી રહી છે. વચ્ચે એક ગાડું આવે છે. અને અચાનક એ એકિસડેન્ટ કરી બેસે છે. એક બાળકને સહેજ અમથી ચોટ આવે છે. લોકોની ભીડ જમા થઇ જાય છે. એમાં ગામડાંની ગોરી પણ સામેલ હોય છે. એ હીરોને ધમકાવે છે અને હીરો એની માફી માગે છે.”

”અને એ હીરો એ જ તમે?”

”હા, કલ્પના કર કે મેં કેવો અભિનય કર્યો હશે? પહેલાં જ ટેકમાં સીન ઓ.કે. થઇ ગયો. દિગ્દર્શકે મારી પીઠ થાબડી. મારો સિક્કો જામી ગયો. પહેલો ઘા રાણાનો. બાકી હું જ જાણતો હતો કે મેં જે કંઇ કર્યું હતું એ અભિનય ન હતો.” કુંજવિહારી મોટેથી બોલ્યા, પછી ઊભા થઇને એમણે એ સંવાદ ભજવી બતાવ્યો. કર્ણએ તાળીઓ પાડી. વાતચિત હવે રંગ પકડી રહી હતી.

”સર, અમને તો કયારેય નથી લાગ્યું કે તમે અભિનય કર્યો હોય. દરેક ફિલ્મના દરેક દ્રશ્યમાં તમે પ્રાણ પૂર્યો છે. પણ એક વાત પૂછું? રોમેન્ટિક દ્રશ્યોમાં પણ તમે….?” કર્ણ અધૂરા સવાલે અટકી ગયો. વયમર્યાદા વચમાં આવી.

”હા, કર્ણ! રોમેન્ટિક દ્રશ્યોમાં પણ અમારે તન અને મનથી ઊંડા ઊતરવું પડે છે. બીજાંની વાતની ખબર નથી, હું તો મારી દરેક હીરોઇન સાથે ઊંડા પાણીમાં ડૂબ્યો છું. એ સિવાય અભિનયમાં સંપૂર્ણતા આવે જ નહીં; ભૂખ્યા પેટે ઓડકાર ખાઇએ, એમાં અવાજ નીકળે, પણ તૃપ્તિ ન છલકાય! આ બધું તને ઓફ ધી રેકોર્ડ કહું છું, કયાંય લખીશ નહીં. પણ મેં તો પડદા ઉપર જ્યારે જ્યારે રોમાન્સનો ઓડકાર ખાધો છે, ત્યારે ભોજન અવશ્ય કર્યું જ છે!”

બ્લેક કોફી આવી ગઇ હતી. થોડી વાર સુધી કુંજવિહારી એના ઘૂંટ ભરતા રહ્યા. વાત બંધ રહી. એવું લાગતું હતું જાણે એ ભૂતકાળના કોઇ ભાવતા ભોજનને વાગોળી રહ્યા હોય! અચાનક ફોનની ઘંટડી વાગી. એ ઊઠયા. ખૂણામાં પડેલા ડ્રેસીંગ ટેબલ પર પડેલો ફોન ઉઠાવ્યો. બની શકે એટલી ટૂંકી વાતચિત પતાવીને એ પાછા આવ્યા. ઈન્ટરવ્યુનો આ પડાવ એમને આનંદ આપતો હતો.

કર્ણએ અનુસંધાન મેળવ્યું : ”સર, કયારેય કોઇ હીરોઇને તમને ના પાડી દીધી હોય એવું….?”

”ના? અને મને? એ જમાનાના સુપરસ્ટારને? અરે, એમ પૂછ કે મને ‘હા’ પાડનારી કેટલી હતી! આ ચમકદમકની દુનિયાનો ક્રેઝ એ વખતે પણ આજના જેટલો જ હતો. મારા એક ઈશારા ઉપર ફિલ્મની હીરોઇન પસંદગી પામતી અને મારા ચહેરા પર નારાજગીની એક બારીક રેખા ફરકે, એટલે હીરોઇન બદલાઇ જતી; ભલેને અડધી ફિલ્મનું શૂટીંગ પૂરું થઇ ગયું હોય!” કુંજવિહારીના અવાજમાં જુવાનીનો રણકાર ભળ્યો. એમણે કોફીના બે ઘૂંટ ગળા નીચે ઊતાર્યા : ”આજે કોફી જરાક વધુ કડવી લાગે છે. પણ ચાલશે, આપણી વાતો એને મીઠી બનાવી રહી છે. બીજું શું પૂછવું છે? બોલ..”

”સર, હવે તો તમે પ્રોડયુસર- ડિરેકટર પણ બની ગયા છો. તો એક વાત ઉપર પ્રકાશ ફેંકશો? ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રીમાં કાસ્ટીંગ કાઉચની પ્રથા ખરેખર અસ્તિત્ત્વમાં છે? કે પછી મિડિયાએ ઉપજાવી કાઢેલી વાતો?”

”ના, એવું નથી. ધૂમાડો આગ વિના ન હોઇ શકે. આ લાઇનમાં આવતી દરેક છોકરી મહત્ત્વાકાંક્ષી હોય છે અને એને પૂરેપૂરી ખબર હોય જ છે કે સ્ટારડમ એકસપ્રેસમાં સફર શરૂ કરતાં પહેલાં એણે કૌમાર્યભંગની ટિકીટ કપાવવી બહુ જરૂરી હોય છે. અને એમાં ખોટું પણ શું છે? કયો નિર્માતા એક સાવ નવી, અજાણી છોકરીના નામ ઉપર વીસ-ત્રીસ કરોડ રૂપિયાનું બજેટ બરબાદ કરવા માટે તૈયાર થાય? એનામાં ટેલન્ટ છે એ વાતની ખબર તો ફિલ્મ સફળ થાય એ પછી પડે ને? એટલે તેં જે સવાલ પૂછયો એનો જવાબ ‘હા’માં છે.”

કોફી પીવાઇ રહી. પછી કુંજવિહારીએ સિગારેટ સળગાવી. કર્ણએ આખરી વિનંતી કરી : ”સર, મજા આવી ગઇ. તમે એકટર છો અને તમે અભિનયનો એક સરસ ટુકડો ભજવી બતાવ્યો. તમે દિગ્દર્શક છો એનો તો તમારી વાતચિત વખતના તમારા હાવભાવ અને તમે જે રીતે એન્ગલ બદલતા રહ્યા એના ઉપરથી પરિચય મળી ગયો. પણ તમે એક સારા સ્ક્રિપ્ટ-રાઇટર પણ છો….”

”સમજી ગયો!” કુંજવિહારીએ સિગારેટ એશ-ટ્રેમાં મૂકીને કાગળ-પેન હાથમાં લીધાં : ”તારે એનો પણ નમુનો જોઇએ છે, એમ જ ને? કહે, શું લખી આપું? પ્રેમ-પત્ર?”

”ના.” કર્ણએ વિચારીને કહ્યું : ”હું તમને એક સિચ્યુએશન આપું છું. એક ટોચના સ્થાને બેઠેલો પુરુષ છે; જેમ કે કોઇ મોટી ઈન્ડસ્ટ્રીનો માલિક, કોઇ દેશનો વડોપ્રધાન, નોબેલ પ્રાઇઝ વિજેતા વૈજ્ઞાનિક કે પછી કોઇ સુપરસ્ટાર…! ધારો કે એ અચાનક નિષ્ફળતાની ઊંડી ખીણમાં ગબડી પડે છે અને હતાશાનો ભોગ બનીને આત્મહત્યા કરવા પ્રેરાય છે.”

”વેરી ફની… બટ ઈન્ટરેસ્ટીંગ ટૂ…!”

”તો એ ક્ષણે, એટલે કે આત્મહત્યા કરતાં પૂર્વે એ ચિઠ્ઠી લખે તો એમાં એ શું લખે?”

”બસ, આટલું સહેલું પેપર?” કુંજવિહારી હસ્યા અને બે-ત્રણ મિનિટમાં મરણોન્મુખ માનવીની સ્યુસાઇડલ-નોટ લખી આપી : ”લે, વાંચ! એ વાંચ્યા પછી તું કબુલ કરીશ કે મેં અભિનયને બદલે સાહિત્યમાં કદમ મૂકયો હોત, તો પણ આજે હું સુપરસ્ટાર હોત!”

”થેન્ક યુ, મી. કુંજવિહારી!” કર્ણના હાથમાં આત્મઘાતી પત્ર હતો અને એના અવાજમાં અણધાર્યો મોસમ પલટો પણ હતો. અત્યાર સુધી ‘સર’નું કરેલું સંબોધન અચાનક ‘મિસ્ટર’માં તબદિલ થઇ ગયું એનો આંચકો કુંજવિહારીના ચહેરા પરથી વાંચી શકાતો હતો.

”હા, મી. કુંજવિહારી! તમે ગમે એટલા દુષ્ટ હશો, પણ તમારામાં એક સદૂગુણ અવશ્ય છે. તમે મારી સામે જે કંઇ બોલ્યા એ બધું સત્ય બોલ્યા છો. તમે ફિલ્મલાઇનની સળગતી જ્વાળામાં જાણી જોઇને ઝંપલાવવા માટે દોડી આવતી જુવાન છોકરીઓને ફસાવવામાં કોઇ અપવાદ નથી રાખ્યો; અને તમારા મતે એ યોગ્ય જ હતું. એ એક સોદો હોય છે. પણ મિ. કુંજ, આજથી પચીસ વરસ પહેલાં તમે આવા જ એક મજબુર પતંગિયાને ચૂસીને પડતું મૂકી દીધું હતું. સોદાની આચારસંહિતાનું તમે પાલન કર્યું નહોતું.”

”કોની વાત કરે છે તું? રાધાની તો નહીં…?” કુંજવિહારીનો અવાજ લથડયો. માથું ખાલીખમ્મ થઇ જતું હોય એવું લાગવા માંડયું. આંખે અંધારા આવ્યાં. કર્ણ ઘણું બધું બોલ્યે જતો હતો, પણ થોડાક જ શબ્દો કુંજવિહારીના દિમાગમાં પ્રવેશી રહ્યા હતા.

”રાધા… તમે છેતરી… પ્રેગનન્ટ…. હીરોઇનની વાત તો બાજુ પર… એકસ્ટ્રા રોલ પણ નહીં… મારો જન્મ… રાધા જીવતી રહી… દીકરા માટે…. હું જ એ દીકરો છું… રાધાનો કર્ણ…. જે આજે પચીસ વરસ પછી ખંજરની ધાર બનીને આવ્યો છું… તમને મારવા માટે… મેં કહ્યું હતું ને? ….આ જ મારો બીજો સંકલ્પ… હવે પાછા મારે અમદાવાદ લગી ચાલીને જવું પડશે…..”

”પણ… તું… મારું શું… બગાડી શકવાનો….?” કુંજવિહારીએ ટેબલ પર હાથ મૂકયો. એમને સહારાની જરૂર હતી.

”બગાડી નાખ્યું છે, મિ. કુંજ! તમે ફોન રિસિવ કરવા માટે ઊભા થયા એટલી વારમાં મેં તમારી કોફીમાં કાતિલ મોત ઊમેરી દીધું હતું. અને કાનૂન મને કયારેય પકડી નહીં શકે. તમે હવે પછીની એક જ ક્ષણમાં મરી જશો…! લો, આ મરી પણ ગયા….! અને હું જઇશ એ પછી બહાદુરને કહેતો જઇશ કે સાહેબ થાકી ગયા છે, માટે એકાદ કલાક એમને ડિસ્ટર્બ ન કરીશ; સાહેબની લૂચના છે. કલાક પછી બહાદુર આવશે, તમને ડિસ્ટર્બ કરવાની કોશિશ કરશે, પણ તમે ખલેલ નામના શબ્દનો સિમાડો ઓળંગીને બહુ દૂર નીકળી ચૂકયા હશો. પોલીસને તમારા કોફીના મગ નીચેથી તમારા હાથે લખાયેલો પત્ર મળશે અને….!”

કુંજવિહારી કર્ણના છેલ્લા વાકયો સાંભળવા માટે આ જગતમાં હાજર ન હતા. ‘દીકરો’ અમદાવાદ જવા માટે ઉપડે એ પહેલાં જ ‘બાપ’ સ્વર્ગની સફરે જવા રવાના થઇ ચૂકયો હતો.

(http://gujaratiliterature.wordpress.com/ માંથી)

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: