Home > ડો.શરદ ઠાકરની નવલિકાઓ > તમે મન મૂકી વરસો, ઝાપટું આપણને નહીં ફાવે, અમે હેલીના માણસ, માવઠું આપણને નહીં ફાવે.

તમે મન મૂકી વરસો, ઝાપટું આપણને નહીં ફાવે, અમે હેલીના માણસ, માવઠું આપણને નહીં ફાવે.

નવરાત્રિની આખરી રાત હતી. નવ-નવ નોરતાંમાં ગરબે ઘૂમીને થાકી ગયેલી તરસ થોડોક વિશ્રામ લેવા માટે ભીડમાંથી સરકી ગઇ. પાર્ટી પ્લોટના દૂરના ખૂણામાં આવેલા ગુલમહોરના વૃક્ષ તરફ ચાલી ગઇ. એની પાછળ એની ટુકડીના સાથીદારો પણ નીકળી ગયા.

‘પગ દુ:ખે છે, તરસ?’ આશ્લેષે પગ દાબી આપવાની તત્પરતા સાથે પૂછ્યું.

‘બાપ રે.., તારો ચહેરો તો જો..! જાણે પરસેવાની નદી ફૂટી નીકળી છે! મારા રૂમાલથી લૂછી આપું?’ પરમિતે એના ખિસ્સામાં આવા જ પવિત્ર કાર્ય માટે મૂકી રાખેલો સેન્ટેડ હાથરૂમાલ બહાર કાઢયો.

‘તારા માટે સોફટ ડિ્રંક મગાવું?’ તરસની તરસ છિપાવવા માટે મંદાર ગમે તેટલા પૈસા ખર્ચવા તત્પર હતો. ટુકડીમાં બે-ચાર છોકરીઓ પણ સામેલ હતી, પણ છોકરાઓ એમને તક આપે ત્યારે એ લોકો તરસને મદદ કરે ને? નીલેશે લીલા ઘાસની લોન પરથી સૂક્કાં પાન હટાવી દીધાં, પ્લાસ્ટિકનો કચરો વીણીને દૂર ફેંકી દીધો. પછી બંને હાથ ફેલાવીને તરસની જોબનવંતી કાયાને ઝીલી લેવાની તૈયારી સાથે વિનંતી કરી, ‘તને ચક્કર આવતા હશે, આવ હું તને લોન ઉપર સુવડાવી દઉ!’ તરસ ખૂબસૂરત હતી.

કોલેજમાં જીન્સ-ટીશર્ટ પહેરીને જતી હતી, ત્યારે પણ આકર્ષક લાગતી હતી, તો પછી અત્યારે ટ્રેડિશનલ ચણિયા-ચોળી અને ઓકિસડાઇઝ્ડ આભૂષણોમાં એ સુંદરતાના તમામ સીમાડા વટાવી દે એવી લાગે એમાં આશ્ચર્ય જ ન હોય! અંદરની ‘રાઝકી બાત’ એ હતી કે તરસ પોતે માતાજીની ભકિતને કારણે ગરબે ઘૂમવા આવતી હતી અને એની સાથેના કોલેજિયન મિત્રો તરસ પ્રત્યેની ‘ભકિત’ને કારણે પરસેવો પાડવા માટે પધારતા હતા. ઇરછા બધાંની એક જ હતી : દેવી પ્રસન્ન થાય તો બેડો પાર થઇ જાય!

તરસ નામની દેવીના ભકતોમાં બીજા બે જણા પણ સામેલ હતા : એક, અવકાશ આચાર્ય અને બીજો પરાક્રમસિંહ પરમાર. અવકાશ કોલેજનો ‘રેન્કર’ હતો અને યુનિવર્સિટીમાં અવ્વલ નંબરે પાસ થઇને કોલેજનું નામ રોશન કરતો તેજસ્વી સતિારો હતો. પરાક્રમસિંહ પ્રથમ નંબરનો સ્પોર્ટ્સમેન હતો. ટ્રેક એન્ડ ફિલ્ડની પંદરેક રમતોમાં એ યુનિવર્સિટી ચેમ્પિયન હતો. એક બુદ્ધિનો બાદશાહ હતો, બીજો શારીરિક શકિતનો શહેનશાહ. અને બેયના હૃદયમાં એક જ નામ ધબકતું હતું : તરસ..! તરસ..! તરસ..!

આજ દિન સુધી તરસે પોતાનું મન કળાવા દીધું ન હતું, પણ આજે નવરાત્રિના આખરી નોરતે મધરાતના બારના ટકોરે સૌંદર્યની હાથણીએ ‘પુરુષત્વ’ નામના સદ્નસીબ ઉપર પ્રેમનો કળશ ઢોળ્યો.

તરસે પહેલી વાર એની પસંદગી જાહેર કરી, ‘પરાક્રમ, પ્લીઝ, મારે થોડીવાર આરામ કરવો છે. મને માથું મૂકવા માટે તારો ખોળો આપીશ?’ એની વાત સાંભળીને ટોળકીમાં આગ લાગી. ઇર્ષાનું સૂક્કું ઘાસ ભડ-ભડ કરતું બળવા માંડયું. દસેક દિશામાંથી ન દેખાય તેવો ધુમાડો ઊઠયો. પણ આજુબાજુની પરવા ન તરસને હતી, ન પરાક્રમસિંહને. પરાક્રમ ક્ષણ માત્રમાં નીચે બેસી ગયો. પલાંઠી વાળી દીધી. તરસને પકડીને ઘાસની ભીની ઠંડી પથારીમાં સુવાડી દીધી. રૂપનું માથું પ્રેમની ગોદમાં પોઢીને ભવિષ્યનાં સપનાં જોઇ રહ્યું.

બીજા દિવસે આ ઘટના આખીયે કોલેજમાં ચર્ચાનો વિષય બની ગઇ. તરસના તમામ પિપાસુઓએ નિખાલસપણે એ વાતનો સ્વીકાર કર્યો, ‘આપણને તો ભ’ઇ, પરાક્રમના ભાગ્યની જબરદસ્ત ઇર્ષા થઇ રહી છે. જો એની જગ્યાએ બીજો કોઇ લલ્લુ-પંજુ હોત તો એની તો આપણે ‘ગેમ’ કરી નાખી હોત! તકલીફ એ છે કે આપણો દુશ્મન પરાક્રમસિંહ છે. જાઓ, ઉસકો માફ કર દિયા!’ સસલાઓના સમૂહે સિંહને ક્ષમા આપી દીધી!

પરાક્રમસિંહ પણ જાણતો હતો કે તરસનો પ્રેમ પામીને એ તમામ કોલેજિયન યુવાનો માટે આંખનું કણું બની ગયો હતો. પણ એને બીજા કોઇની પરવા ન હતી. અલબત્ત, અવકાશ આચાર્ય એનો પરમ મિત્ર હતો, એટલે એની પરવા એને જરૂરી હતી. એ શું વિચારતો હશે? ‘અવકાશ, દોસ્ત, તરસ તને કેવી લાગે છે?’ એક દિવસ પરાક્રમે લાગ જોઇને મિત્રને પૂછી લીધું. ‘તરસ સુંદર છે. એને ન ચાહનારો પુરુષ કાં તો નામર્દ હોય, કાં જુઠ્ઠો!’ અવકાશે આડકતરો ઉત્તર આપીને ચર્ચા સમેટવાની કોશિશ કરી. ‘હું બીજાનું નથી પૂછતો, તારા વિશે પૂછી રહ્યો છું.’ ‘હું નામર્દ નથી, પરાક્રમ! અને હું જુઠ્ઠું પણ નથી બોલતો. તરસ મને ગમે છે.’ ‘તો પછી તને મારી ઇર્ષા નથી થતી?’

‘ના, સૌંદર્યને હું સ્પર્ધાની ચીજ નથી માનતો. તાળી હંમેશાં બે હાથે પડવી જોઇએ, દોસ્ત! તરસે તને પસંદ કર્યોછે. મારી વાત ત્યાં પૂરી થઇ જાય છે. હું તારી સાથે કોઇ પણ જાતની હરીફાઇમાં આજે પણ નથી અને આવતી કાલે પણ નહીં હોઉ. આ પહેલા પુરુષનું બીજા પુરુષને અપાયેલું મિત્રવચન છે.’ એ પછી તો તરસ અને પરાક્રમની પ્રેમગાથાએ કૈંક શિખરો સર કર્યાં. માત્ર કોલેજના વિધાર્થીઓ જ નહીં, પણ આખાં શહેરમાં વાત પ્રસરી ગઇ કે નગરશેઠની છોકરી પેલા બાપુના છોકરા જોડે પરણવાની છે. જે વાત આખું શહેર જાણતું હોય એ વાત બાપુના કાન સુધી ન પહોંચે એવું બને ખરું?

……..

ચારસો વીઘા જમીનના માલિક એવા દરબાર દિગ્વિજયસિંહ ગામડું છોડીને શહેરમાં આવ્યા પછી પોતાની ખાનગી સકિયુરિટી એજન્સી ચલાવતા હતા. એમણે એક સાંજે વાળુના સમયે પરાક્રમસિંહ સાથે બને એટલા ઓછા શબ્દોમાં ટૂંકી વાત કરી નાખી, ‘બેટા, મેં જે સાંભળ્યું છે તે સાચું છે?’ ‘હા, બાપુ! હું અને તરસ પ્રેમમાં છીએ અને હું એની સાથે…’ ‘પછી કૈલાસબાને કયાં નાખશો? વખારમાં?’

‘કૈલાસબા? એ કોણ?’ પરાક્રમસિંહનો કોળિયો હવામાં જ રહી ગયો. ‘કૈલાસબા એટલે તમારાં પત્ની. તમે જયારે ઘોડિયામાં હતા, ત્યારે મેં નાનુભાની બે માસની કુંવરીબા જોડે તમારો વિવાહ કરી નાખ્યો હતો. આ ક્ષત્રિયનું વચન કે’વાય. પથ્થર પરની લકીર! બોલો, હવે શું કહેવું છે?’

કહેવાનું શું હોય? બીજે દિવસે પરાક્રમસિંહે તરસની માફી માગી લીધી, ‘મારી ભૂલ થઇ ગઇ. માફ કરી દે! આપણા પ્રેમપ્રકરણ વિશે આટલું બધું જાણ્યા પછી પણ જો કોઇ મરદનો બચ્ચો તારો હાથ સ્વીકારવા તૈયાર થાય તો હું આડો નહીં આવું.’ તરસ ભાંગી પડી. થોડા જ દિવસમાં એના પ્રેમ-વિરછેદનની વાત પણ જંગલની આગ બનીને ફેલાઇ ગઇ. પણ હવે આ ઊતરેલી કઢીમાં એક પણ યુવાનને રસ ન હતો અને આવા કપરા સમયે મરદનો બચ્ચો નહીં પણ ખુદ મરદ એવો અવકાશ આચાર્ય મેદાનમાં આવ્યો, તરસની આંખોમાં આંખો મેળવીને બોલી ઊઠયો, ‘મારી સાથે પરણીશ? તરસ, હું તને ચાહું છું ને ચાહતો રહીશ. તારે તારો ભૂતકાળ મારાથી છુપાવવાની જરૂર નહીં પડે. પરાક્રમસિંહ વિશે મને બધી જ ખબર છે.’

‘તું જો મને ચાહતો હતો, તો પહેલાં કેમ ન કહ્યું?’ તરસની મોટી આંખોમાં મોટાં-મોટાં આંસુઓ હતાં. ‘ન કહ્યું, કારણ કે મારે મારા મિત્ર સાથે સ્પર્ધા નહોતી કરવી.’ અવકાશનો જવાબ અને પછી તરસની સંમતિ. બંને જણાં પરણી ગયાં. પરાક્રમ એ દિવસે ગાયબ થઇ ગયો. લગ્ન પછી થોડા જ સમયમાં ભણવાનું પૂરું કરીને અવકાશ અને તરસ અમેરિકા ઊપડી ગયાં. અવકાશની બહેન ત્યાં સેટલ થયેલી હતી. પાંચ વર્ષમાં અવકાશ પણ જામી ગયો. ભારતીય ભેજા ઉપર અમેરિકાના આસમાનમાંથી ડોલરિયો વરસાદ વરસવો શરૂ થઇ ગયો. આ ઘટનાને વીસ વર્ષ પૂરાં થઇ ગયાં.

તાજેતરમાં જ અવકાશ આચાર્ય એની ધર્મપત્ની તરસને લઇને ઇન્ડિયા આવી ગયો. સાથે એમનાં બે સંતાનો પણ હતાં. એક સવારે અવકાશે પત્નીને માહિતી આપી, ‘ડાર્લિંગ, આજે મારો એક મિત્ર આવી રહ્યો છે. આપણને મળવા માટે. કલ્પના કર! કોણ હોઇ શકે? હોટલના એ.સી.કમરામાં પણ તરસને પરસેવો વળી ગયો, ‘કોણ? પરાક્રમસિંહ તો નહીં?’ અવકાશે ‘હા’ પાડી. લંચના સમયે પરાક્રમ આવી પહોંરયો, બંને મિત્રો ભેટી પડયા. સાથે બેસીને ભોજન માણ્યું. પુષ્કળ વાતો કરી. વચ્ચે થોડી વાર માટે અવકાશ બાથરૂમમાં ગયો, ત્યારે ભૂતકાળના પ્રેમીઓ એકલાં પડયાં. બાળકો તો બહાર ગયાં હતાં. પરાક્રમે ધીમા અવાજે પૂછી લીધું, ‘તરસ સુખી છો ને?’

‘ખૂબ જ! કલ્પના કરી હોય એના કરતાંયે વધારે સુખી છું.’ ‘અવકાશે કયારેય આપણા પ્રેમપ્રકરણ વિશે મહેણું માર્યું છે..?’

‘મહેણું?! અરે, આટલાં વર્ષોમાં એક શબ્દ પણ ઉચ્ચાર્યોનથી. એ પતિ નથી, પણ પરમેશ્વર છે. આખી પૃથ્વી પર બીજો અવકાશ ન મળે!’ તરસનો જવાબ પૂરો થયો, ત્યાં જ બાથરૂમમાં ગયેલો અવકાશ બહાર આવ્યો. તરસના છેલ્લા શબ્દો તેના કાન ઉપર પડી ગયા હતા. એણે સીધો પરાક્રમને જ પકડયો, ‘કેમ? શાની ગુસપુસ ચાલી રહી છે? તમારી ‘બીસ સાલ બાદ’ વાળી ફિલ્મ ફરી પાછી રિલીઝ તો નથી થવાની ને? એવું કંઇ હોય તો હું વચમાંથી હટી જાઉ!’

પરાક્રમસિંહે એનો હાથ પકડી લીધો, ‘ના, દોસ્ત! આવું ન બોલીશ! તું સાચો પુરુષ છો. તને પ્રેમી બનતા આવડયું અને પતિ બનતા પણ આવડયું. જે તું કહેતો હતો, એ હવે હું કહું છું – હું તારી સ્પર્ધામાં કયાંય નથી, દોસ્ત! અને હું તારી સરખામણીમાં કશું જ નથી.’

(સત્ય ઘટના)

(http://gujaratiliterature.wordpress.com/ માંથી)

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: