"પશ્ર્યાતાપ"

“…….. અને સર, એણે મને ચુંબન કરવાનો પ્રયાસ કરયો, એ તો સારુ થયું કે હું ચેતી ગઇ નંહિ તો…….” એક યુવતિ રડમસ ચેહેરે પોતાની યાતના સ્કૂલના પ્રિન્સીપાલ તરફ કાલવી રહી હતી. એ યુવતિ હતી રોશની. રોશની અને તેની સખી સેજલ આ વાત કરવા પ્રિન્સીપાલની ઓફિસમાં આવ્યા હતા. રોશની આર્ટ્સમાં ભણતી હતી. અને અગિયારમું ધોરણ હતું.

” શું નામ છે એ છોકરાનું? ” પ્રિન્સીપાલની વાણીમાં કડકાઇ હતી.
” વિરાજ… વિરાજ પરમાર. એ અગિયારમાં ધોરણમાં સાયન્સમાં ભણે છે.” રોશનીએ ફરી આસું લુછંતા કહયું.

” કાલે જ એને L.C. આપીને આ સ્કૂલમાંથી રદબાતલ કરી નાખીશ. એ સમજે છે શું એનાં મનમાં ?” પ્રિન્સીપાલે ગુસ્સામાં આવી કહયું.

બીજા દિવસે સેજલે રોશનીને પુછયું,”અલી તુ તો જબરી નીકળી. આ વાત મને પહેલા કેમ ના કરી ? છેક ઓફિસમાં લઇ જઇ કરી ?” રોશની : પણ આવું થયું હોય તો કહું ને?”

“એટલે?”

“અટલે એમ કે એવું કંઇ થયું જ નથી.”

“તો તું આચાર્ય સામે જુઠું બોલી?”

“તારે જુઠું સમજવું હોય, તો જુઠું અને સાચ્ચું સમજવું હોય તો સાચ્ચું. વાત જાણે એમ હતી કે, વિરાજ ની આગળ પરિક્ષામાં મારા ભાઇનો નંબર હતો અને Maths ના Paper માં મારા ભઇને વિરાજે શિખવાડયું નંહિ એટલે મારે આ કાવતરું કરવું પડયુ. જોકે આમાં પેલાં બિચારા વિરાજનો પણ વાંક નથી  હો! કારણકે આ પેપરમાં બધાને ટાઇમ ખૂટતો હોય છે.

બીજા દિવસે પ્રિન્સિપાલે વિરાજની એક પણ વાત સાંભળ્યા વગર સ્કૂલમાંથી કાઢી મૂકયો. અને રોશની ખુશ થતી હતી.
અને રોશની ખુશ જ થાય ને શા માટે દુખી થાય ? તેની યોજના સફળ થઇ હતી અને રોશની હતી પણ એવી માછલી જેવી ઝીણી…ઝીણી… આંખો, લંબગોળ ચહેરો , અણિયાવાળું નાક, ભરેલી શીંગ જેવી કાયા. તેના કરોડ્પતી બાપ ની તે દિકરી હતી.મા તો નાનપણમાંજ મરી ગઇ હતી તેથી બાપના રાજમાં તે બહુ લાડ-કોડમાં ઉછરી હતી. અને તેથી જ તે વંઠાઇ ગઇ હતી.

વિરાજ બીજી સ્કૂલમાં ભણયો. ભણવામાં તો તે એક્કો હતો જ . આથી તે M.B.B.S. બની ગયો અને રોશની એક Businessmen વિવેક સાથે પરણી ગઇ . લગ્નને એકાદ મહિનો થયો હશે, એ સાથે જ રોશની ના પિતા ગુજરી ગયા. રોશનીને જિંદગીમાં દુઃખ શું એની ખબર ન હતી. દુઃખની વ્યાખ્યા એને મન “જરૂરિયાત ન સંતોષાય” એ હતી પરંતુ વિવેકને ધંધામાં ખોટ જતાં, તેમને ધર વેચવાની નોબત આવી ગઇ હતી. રોશનીનાં દુઃખનાં દહાડા હજી હવે શરૂ થયા હતા એટલે કે રોશનીની જિદંગી હજી હમણાં શરૂ થઇ હતી એમ કહીએ તો ચાલે. પતિ રાતોરાત કરોડપતીમાંથી રોડપતિ બની ગયો હતો. એવામાં વિવેક બીમાર પડયો. કુદરત વધારેને વધારે રુદ્ર બનતી જતી હતી. વિવેકને શરીરમાં પરુ થઇ ગયો હતો. તાત્કાલિક ઓપરેશન કરવું પડે એમ હતું. આવા સમયે તેમની પાસે આર્થિક સ્થિતી પણ અત્યંત નાજુક હતી. કુદરત પણ મનુષ્ય સાથે અમુક વાર અત્યંત ક્રુર મજાક કરતો હોય છે . આવી જ ક્રુર મજાક રોશની પાસે થઇ હતી.
શહેરમાં એક નામાકિંત ડોક્ટર હતા. ડો. વિરાજ પરમાર. આ શબ્દથી રોશનીને નફરત હતી. આ નામને તે વિકારતી હતી. અને આ ઓપરેશન કરી શકે તેમ આ શહેરમાં આ એક જ ડોક્ટર હતાં. બીજા શહેરમાં પોષાય એમ ન હતું. રોશનીને ડોકટર પાસે જવું હતુ પણ કયું મોઢું લઇ એ જાય? એને હજી સ્કૂલ વાળો પ્રસંગ બરાબર યાદ હતો. છેવટે તેણે હિમંત કરી.

“આપનું નામ ?” વિરાજ બોલ્યો.
“રોશની” એ સાથે જ વિરાજ ઓળખી ગયો તેના મોઢા પરથી અને તેની વાણી પરથી તેને શંકા કરી કે તે એજ રોશની છે.પણ,પછી તો તેની શંકા ખાતરીમાં ફેરવાઇ ગઇ.

“મને માફ કરી દે વિરાજ. અત્યારે મારી પરિસ્થિતી અલગ છે.”

“તુ અત્યારે જ અંહિથી નીકળી જા ”

“વિરાજ ,મે તારી સાથે માત્ર મજાક કરી હતી. કે તે મને ચુંબનનો પ્રયાસ કર્યો. પણ કુદરતે તો ખરેખર અમારી સાથે મજાક કરી છે. મારા પતિને શરીરમાં પરુ થઇ ગયો છે . ઓપરેશન તારે કરી જ દેવું પડશે.તારે ચુંબનને બદલે જેમ કરવું હોય તેમ કરવાં હું તૈયાર છું” એમ કહી રોશનીએ સાડીનો છેડો નીચો કર્યો અને રડી પડી.

આ પરિસ્થતીમાં વિરાજ થોડોક પિગળ્યો તેણે ડોકટરને બદલે માણસ બનીને વિચાર્યુ આ રોશનીના પતિએ મારી સાથે શું કર્યુ છે? તે બિચારાની જિંદગી શા માટે બગાડું? બીજી  બાજુ રોશની ચોધાર આંસુએ રડી રહી હતી. રડી રડીને એની આંખો સુઝી ગઇ હતી. વિરાજે તેનો સાડીનો છેડો વ્યવસ્થિત કરતાં કહયું, ” રોશની , મારા મા-બાપે મારામાં સંસ્કારનું સિંચન કર્યુ છે. મારા લોહીમાં સંસ્કાર છે. છળકપટ નથી. તારી જેમ છળકપટ કરતાં મને નથી આવડતુ. જે રીતે તે મને બદનામ કર્યો હતો, તે રીતે હું પણ આજે તને બદનામ કરી શકું છું,પણ હું એવુ નંહિ કરું. કારણકે હું તારા જેવો નથી.” એમ કહી વિરાજે ઓપરેશન થિયેટર તરફ પગ ભરવા માંડ્યા. રોશનીની જિદંગીમાં ફરીથી રોશની આવવાની હતી.

(પાત્રોના નામ અને ઘટના કાલ્પનિક છે.-લેખક)


Advertisements
  1. જૂન 17, 2010 પર 9:38 પી એમ(PM)

    પ્રયત્ન ખુબ સરસ છે……

  2. deepak
    જૂન 18, 2010 પર 8:12 એ એમ (AM)

    ખૂબ જ સરસ વાર્તા લખી છે. ખૂબ ખૂબ અભિનંદન…. લખાણની શૈલી સરસ છે.

  3. sapna
    જૂન 22, 2010 પર 12:36 પી એમ(PM)

    hi.. khub saras…

  4. Dhiren raval
    જુલાઇ 7, 2011 પર 2:14 પી એમ(PM)

    hi.lovely story..nice..

  1. No trackbacks yet.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: